Bogini Akhilanda niesie w sobie przepiękną energię Feniksa. Pokazuje, że nawet w największym cierpieniu możemy znaleźć siłę odrodzenia i powstać z popiołów. Niezłomność jest wielką sztuką akceptacji i czerpania siły z przeciwieństw. Opiera się na świadomości, że każda trudność jest szyta na miarę naszych możliwości i jeśli pojawia się w naszej rzeczywistości, to na pewno posiadamy zasoby, aby tę przeszkodę pokonać. W oryginalnych źródłach Bogini Akhilanda jest przedstawiana w formie płynącej rwącą rzeką na aligatorze. Bardzo czytelna metafora mierzenia się z wyzwaniami życia. Całe nasze istnienie na Ziemi to wielki survival i każda z nas na pewno miała takie chwile, kiedy czuła się tak, jakby stała na brzegu przebudzonego wulkanu albo właśnie tak – na grzbiecie aligatora płynącego porywistym nurtem.

Bogini Akhilanda pojawiła się u mnie z buddyjskim trójzębem, przejawiając energię Dakini i podpowiadając, że każde cierpienie stanowi zaczątek oświecenia. Kiedy przetransformujemy swój ból w pozytywną moc, możemy oczyścić karmę albo rozwinąć w sobie nowe piękne jakości. Szlachetność serca bardzo często rodzi się z cierpienia, które szlifuje diament naszej duszy. Dotyk bólu nie musi wywoływać gniewu, lecz inspirować do szukania w sobie miłości, która uwolni całą udrękę. Jeśli poddajemy się katuszom i użalamy nad sobą, kiedy przeklinamy nasz los – przegrywamy, ponieważ nie rodzimy się na Ziemi dla męczarni. Przychodzimy tu dla miłości i dla zwyciężania przeciwieństw. Kiedy odnajdujemy w sobie dobro pomimo cierpienia, wówczas uzdrawiamy świat.

W drugiej dłoni Bogini Akhilanda niesie światło, ponieważ właśnie wtedy, kiedy ciemność wydaje się największa, możemy sięgać do swojego wewnętrznego Światła, do prawdziwej boskiej i świetlistej natury. Rzecz w tym, by pamiętać o swojej mocy i swoim blasku. Kiedy otwieramy zasoby serca i wydobywamy na powierzchnię miłość, radość, pokój i wdzięczność – wszystkie troski znikają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nawet, jeśli na poziomie fizycznym problem nadal istnieje, to możemy obejrzeć go z innej perspektywy i szybciej znaleźć rozwiązanie. Oświetlenie jasnością serca przynosi nam świadomość, że nic nie jest trwałe, że wszystko przeminie. Czas poświęcony wylewaniu łez bywa czasem straconym na próżno.

Czego nauczyła mnie Bogini Akhilanda? Wiary w to, że kiedy Feniks powstaje z popiołów, jest większy i piękniejszy niż przed upadkiem. Przeżyłam kilka ciemnych nocy, przeszłam przez swoje ukrzyżowanie co najmniej trzy lub cztery razy. Patrząc dzisiaj z perspektywy czasu dostrzegam, że po odrodzeniu stałam się lepsza, mądrzejsza, ale i piękniejsza – także zewnętrznie. Kiedy człowiek spada w ciemność, traci nadzieję. Myśli, że nawet jeśli przetrwa, będzie tylko okruchem siebie. A jest dokładnie odwrotnie. Powstając z popiołów dostajemy kolorowe pióra i blask, który trudno zgasić. Jesteśmy nową, lepszą, cudowniejszą wersją siebie. To, co nas pozornie łamie, wzmacnia nas i udoskonala, czyniąc coraz bardziej niezłomnymi.

PRZEKAZ OD BOGINI AKHILANDY

Nie pozwalaj na to, by cokolwiek Cię złamało, bo jesteś o wiele silniejsza, niż kiedykolwiek myślałaś. Twoja siła płynie z centrum Twojego serca i z Tego Kim Jesteś W Istocie. A jesteś wiecznie płonącym Światłem, które nigdy nie zgaśnie, jeśli nie dasz na to przyzwolenia. Nigdy nie pozwól się zniszczyć. Jesteś zbyt cenna, by poddawać się chwilowym trudnościom. Jesteś kochana ponad wszelkie wyobrażenie, więc dbaj o siebie i pozwól, by chwilowe problemy przepływały jak chmury, roztapiając się w nicości, nie kalecząc Twojej duszy. Wszystko mija, a Światło w Tobie zostaje niezmiennie jasne. Tym silniejsze, im więcej wyzwań pokonałaś. Bądź jak ważka, która trzepocząc skrzydłami życiowych wydarzeń, potrafi zastygnąć w swojej prawdziwej istocie i nigdy nie gubi płonącego w niej blasku. Jej skrzydła karmią się tęczowym lśnieniem i zachwycają każdego dnia na nowo. Żadna trudność nie jest w stanie zgasić Twojej prawdziwej pełnej blasku natury. Lśnij jak klejnot, którym rzeczywiście jesteś, codziennie piękniejszym.

********

INNE PODOBNE ENERGIE – Freja, Gaja, Mokosz, Atena

Bogusława M. Andrzejewska