Iduna

Bogini Iduna

Młodość, witalność, wiosna

Bogini młodości, witalności i wiosny oraz odrodzenia. Według nordyckiej legendy opiekowała się jabłonią rodzącą złote jabłka nieśmiertelności. To dzięki tym owocom bogowie nordyccy żyli wiecznie i oczywiście, gdyby nagle zabrano im tę magiczną jabłoń, zaczęliby się starzeć i umierać. Analizując samą legendę odkrywamy tu pewną zależność od zewnętrznych czynników i nagle bogowie przestają być boscy. Ich nieśmiertelność oparta jest na spożywaniu owoców, a nie na własnym niezwykłym rodowodzie. Być może ta historia obnaża w ten sposób liczne dzisiaj iluzje wielkości? Żyjemy w epoce celebrytów, którym zazdrościmy sławy, pieniędzy i powodzenia, dopóki nie odkryjemy, że to wszystko tylko maski bez znaczenia, a pod fałszywym obrazem świetności ukrywa się ułomny człowiek, pełen lęków i kompleksów, uzależniony nierzadko od niszczących używek. Dopiero kiedy gazety ujawniają prawdę, widzimy wyraźnie samego człowieka z jego słabościami.

Mam w tym kontekście takie przemyślenie, że w istocie wszyscy ludzie na świecie są takim samym światłem. Nie powinniśmy się do nikogo porównywać, a już na pewno nie warto nikomu zazdrościć. Kiedy pojawiają się wokół nas utalentowane osoby o pięknym głosie, wielkim artystycznym darze, o zdolnościach aktorskich lub innych, to jest oczywisty powód do zachwytu. Zachwytu tym, co tworzą i czym dzielą się z nami. Naprawdę sama uwielbiam wiele znanych ze świata sztuki postaci. Są dla mnie wielką inspiracją. Ale pamiętam również z pełnym dla nich szacunkiem, że poza tym niczym się ode mnie nie różnią. Czasem dostają czkawki, odbija im się po jedzeniu, bywają zmęczeni, rozczarowani albo zakatarzeni. Podobnie jak ja pragną być kochani, rozumiani i akceptowani. Podobnie jak ja mają swoje ulubione potrawy i nie lubią chodzić do dentysty. Są przede wszystkim ludźmi. A nie bóstwami. Niczego im nie zazdroszczę i nie stawiam im ołtarzy. Obdarzam sympatią i czuję wyłącznie wdzięczność za chwile wzruszenia i zachwytu, jakich dzięki nim doświadczam. To wszystko.

Bogini Iduna przypomina, że wszyscy potrzebujemy odrobiny magii, która może dać nam nieśmiertelność. Widzę ją w pasji i w twórczości. Każdy kiedyś fizycznie odchodzi z tego świata, ale są tacy, którzy żyją wiecznie w ludzkich sercach i w ludzkiej pamięci. Czasem to bohaterski czyn, a czasem właśnie pracowitość i talent. Kiedy w Luwrze oglądałam obraz Giocondy, zauważałam bardzo wyraźnie, że Leonardo da Vinci jest naprawdę nieśmiertelny. Ilekroć słyszę „Bohemian Rapsody” wiem, że Freddie Mercury nie odszedł tak do końca. A kiedy czytam trylogię, czuję obecność Henryka Sienkiewicza – on również żyje we wszystkich słowach, które napisał. To są moim zdaniem te legendarne złote jabłka – pasja, która prowadzi do stworzenia czegoś naprawdę doskonałego. Pasja to miłość i działanie z miłością. Kiedy słucham piosenek Freddiego Mercurego, to w każdej nucie czuję to ogromne zaangażowanie. Śpiewać każdy może, a niektórzy mają nawet ładny głos. Ale jeśli dodamy do tego serce, to taka twórczość unieśmiertelnia twórcę. To jest mistrzostwo.

Czego mnie nauczyła Bogini Iduna? Czas jest magicznym zjawiskiem. W sensie duchowym jest kłamstwem, a my wszyscy jesteśmy nieśmiertelni. To, co jest naszą prawdziwą naturą, nigdy nie umiera. Jednak tu na Ziemi istniejemy w okowach czasu, który bezlitośnie łamie nasze ciało, rzeźbi zmarszczki, niszczy zdrowie i utrudnia normalne funkcjonowanie. Potrzebujemy mocy i mądrości, aby nie poddawać się takiej destrukcji. Pomaga radość życia, ruch na świeżym powietrzu i aktywność umysłowa. Pomaga pozytywne nastawienie do świata i kochanie ludzi oraz samego życia. To, co nas odmładza, to umiejętność odpuszczania przeszłości i wybaczanie innym. Pomaga dystans do rozmaitych zjawisk i nie przejmowanie się drobiazgami. Zamiast plotkować o tych, którzy nam dokuczają, lepiej śmiać się radośnie z tymi, którzy nas lubią. Lepiej tańczyć, jeść pyszne rzeczy, zajmować się przyjemnościami i celebrować każdy dzień. I oczywiście kochać siebie, bo kiedy taka miłość nas wypełnia, to każdy dzień jest świętem.