KILKA PRZYKŁADOWYCH WIERSZY

UZDROWIENIE

Zapach sosen unosi mnie

 z lekkością

jak puch na wietrze.

Wiruję w promieniach słońca.

Moje serce

jak trójkąt światła

odbity na wodnej tafli

migocze coraz ciszej.

Falami rozchodzi się miłość.

Wszystkim jestem

i niczym.

W sosnowym igliwiu znikam.

ENERGIA

Złotym deszczem spłynęła

w zagłębienie dłoni,

przytuliła się do ramion,

nieśmiało zawibrowała w biodrach

i leniwym krokiem odmierzyła całe plecy.

Zalśniła w końcach palców,

iskrami trąciła w dotyku,

a potem niespiesznie objęła

to wszystko,

co latami tęskniło do dobra.

Rozgrzała,

znieczuliła na ból świata,

uwolniła od lęku,

zachwytem rozszerzyła źrenice.

Rozpłynęła mnie całą

w wiekuistym oceanie

ŚWIATŁO

Wpadło przez uchylone drzwi

z cichym brzękiem.

Rozkołysało oczy,

dotknęło serca miękka łapą,

poprowadziło

poza zieleń drzew

i szmer górskich strumieni.

Wykąpało się w rzece

i ułożyło na trawie.

Całkiem zapomniane

zastygło na motylich skrzydłach

i sennie rozpuściło w płaszczu nocy.

NA PLAŻY

Iskrzącą falą spływam do stóp świtu,

aby wschód słońca na piasku powitać.

Myśli topię w morskim powietrzu

nawlekając sosnowe igły.

Rozdeptując muszli odłamki

w wieczności zanurzam westchnienie.

Tęsknotą nieznaną a swojską

otulam zziębnięte ramiona.

Kalejdoskop chmur nad głową

wiatrem ciszy przepędzam.

Nie szukam już nawet lęku,

tylko w chłodnym piasku schronienia.

Nagle złoty rozbłysk bursztynu

poraża pięknem bezbronnym na plaży.

Nagle światło słońca zakwita

rozkoszą nieba zlanego miodem

I wszystkie smutki bezbrzeżne znikają

pod powierzchnią największego zachwytu.

ANIOŁ STRÓŻ

Aniele,

który piórem muskasz

ślady moich marzeń,

pochyl się nade mną.

Owiń skrzydłem

i zanieś mnie tam,

gdzie żyje nadzieja.

Uśmiechem rozpędź mrok,

nalej wiary do szklanki,

przeskocz chmury

i zapal lampę świtu.

Niech zacznie się

kolejny dobry dzień.

POWRÓT NA STRONĘ KSIĄŻKI